Çene kemiğinde yetersizlik yaşayan hastalar için implant operasyonunun cerrahi kuralları
Diş hekimliği hizmetleri yürüten Ekiz Clinic, çenesinde kemik yoğunluğu veya hacim eksikliği bulunan hastaların implant öncesinde D1 ile D4 arasındaki sınıflamaya göre değerlendirildiğini açıkladı.

Diş kaybı sonrasında implant yaptırmak isteyen ancak çene kemiğinde zayıflık tespit edilen bireyler için cerrahi süreç, sorunun kaynağına göre tümüyle değişen yeni bir yol haritası gerektiriyor.
Sorunun kemiğin boyutsal azlığından mı yoksa iç yoğunluğunun gevşekliğinden mi kaynaklandığını ayırmak tedavinin ilk adımıdır. Kemiğin dikey yüksekliği yerinde olsa da iç dokusu süngerimsi kalabilir, çok sert dokuya sahip bir çenede ise yeterli kalınlık bulunmayabilir. Kimi zaman her iki yetersizlik bir arada seyreder. Bu ihtimaller nedeniyle genel bir ifade olan kemik yetersizliği tanımı cerrahi kurgu için tek başına aydınlatıcı değildir. İki ana basamak olan muayene ve üç boyutlu inceleme durumu aydınlatır. Tedaviye dair genel detaylar Ekiz Clinic tarafından sunulan kaynaklarda aktarılmaktadır.
Çene dokusunun sertlik derecesine göre ayrımı
Hekimler çene iskeletini incelerken dış katmandaki sert kortikal doku ile iç kısımda bulunan süngerimsi dokunun dengesini baz alan ve D1’den D4’e uzanan bir sınıflandırma uygular. Rakam yükseldikçe kemiğin sertliği geriler ve implantın ilk anda kemiğe tutunması zorlaşır.
- D1: Büyük bölümü yoğun kortikal kemik barındırır ve sıklıkla alt çene ön bölge üzerinde yer alır.
- D2: Kalın kortikal tabaka ve sık süngerimsi yapı sunar, alt çene ile üst çene ön bölge kısımlarında saptanır.
- D3: İnce kortikal tabaka ve seyrek süngerimsi yapı ile karakterizedir, genelde üst çene alanında görülür.
- D4: Çok ince kortikal tabaka ve çok seyrek süngerimsi yapı gösterir, çoğunlukla üst çene arka bölge sınırlarında rastlanır.
Bu anatomik eşleşmeler genel durumu yansıtır. Aynı ağız içinde bile bölgesel olarak farklı kaliteler izlenebildiğinden tetkikler vida yapılacak nokta bazında yürütülür. Zayıf kemik tanımı ekseriyetle D3 ve D4 gruplarını işaret eder. Üst çene gerisinin cerrahide özel dikkat istemesi de bu yüzdendir, zira o bölgede gevşek doku ile sarkan sinüs tabanı aynı anda kemik yüksekliğini azaltabilir.
Radyolojik inceleme ve hasta öyküsünün önemi
Üç boyutlu tomografi çıktısı kemiğin enini, boyunu ve kritik anatomik sınırlara mesafesini ortaya koyar. Alt çenenin arka tarafındaki sinir hattı ile üst çenedeki sinüs tabanı cerrahta vida boyu açısından sınır oluşturur. Kemik sıklığına ilişkin ilk kanaat tomografiden edinilse de asıl karar hekimin yuva açarken algıladığı direnç ile kesinleşir. Diş çekilmesinin ardından seneler geçtikçe boş kalan sahadaki kemik zamanla erir. Sigara alışkanlığı, kandaki şeker dengesi, osteoporoz tedavileri ve geçmişteki dişeti enfeksiyonları cerrahın risk tablosuna eklenir. Muayene gününde eski tedavi evrakları ile kullanılan reçeteli ilaçların hekime sunulması değerlendirmeyi netleştirir.
Düşük kemik sıklığında cerrahi uygulama yöntemleri
Operasyon esnasında hedeflenen temel olgu primer stabilitedir, yani implantın çeneye yerleştiği anda kıpırdamadan durabilme kabiliyetidir. Gevşek kemik dokusunda alışılmış teknikler yetersiz kalabildiğinden yuva açma stratejileri revize edilir:
- Yuvanın implant çapına göre biraz daha dar açılması, böylece implantın yerleşirken çevresindeki kemiği sıkıştırması
- Osseodensifikasyon adı verilen ve kemiği çıkarmak yerine yuva duvarlarına doğru yoğunlaştıran özel frezlerin kullanılması
- Yoğunluğu düşük kemikte tutunmaya uygun gövde ve vida yapısına sahip implant seçilmesi
- İmplantın üzerine dişin yapılacağı zamanın kemiğin durumuna göre ayarlanması
Söz konusu yaklaşımların kanıt değerleri farklıdır. Dar frez kullanımının tork direncini artırdığını gösteren sistematik derlemeler mevcut olsa da uzun dönemli veriler henüz kısıtlıdır. Kemik dokusunu içeri doğru sıkıştıran osseodensifikasyon çalışmaları da ilk sabitlemeyi yükselttiğini bildirmekte, fakat araştırmaların ekseriyetle kısa vadeli olması ve şartların değişkenliği dikkat çekmektedir. Dolayısıyla her vaka için tek tip standart bir çözüm bulunmamaktadır.
İlk mekanik tutunma tek başına tedavinin sonucunu belirlemez. Kemiğe gereğinden fazla basınç uygulanması doku sağlığını bozabilir. Hekim direncin durumuna bakarak protezin ne zaman yapılacağını planlar, direnç zayıfsa vida dişeti altında bekletilerek çiğneme baskısından korunur.
Hacim kayıplarında yaklaşım ve biyolojik iyileşme
Hacim eksikliği bulunan tablolarda greftleme ya da özel implant açılandırmaları kullanılır. Üst çene gerisinde mesafe kısaldığında sinüs lifting yapılarak sinüs zarı yukarı kaldırılır ve tabana kemik tozu yerleştirilir. Çene kretinin dar olduğu yerlerde yine kemik tozuyla genişlik artırılır. Tam dişsiz ağızlarda ise açılı vida teknikleriyle mevcut kemikten azami istifade edilir. Kemikle kaynaşma biyolojik bir periyottur ve zayıf dokularda daha uzun süre beklenir. Kemik tozu eklendiğinde takvim daha da uzayabilir. Muayene sırasında tomografinin hekimle beraber incelenmesi ve hacim ile yoğunluk farklarının sorulması önerilir. Nihai teşhis ve yöntem seçimi uzman hekim tarafından belirlenir.
Benzer Haberler
Öne Çıkanlar
- BelPA Buz Pateni Tesisi’ne 9 ayda 160 binden fazla kişi geldi
- Oruç Reis Pakistan’da 50 kişilik mürettebatla sismik araştırmaya başladı
- Abdullah Öztürk, Tayland’daki Para Masa Tenisi Dünya Şampiyonası’nda finali 3-0 kazandı
- Gaziantep Üniversitesi’nin Afrin, Azez ve El-Bab’daki fakülteleri Halep Üniversitesi’ne bağlanıyor
- Ankara’da polis ve asker adaylarına ücretsiz parkur kursu: Sincan’da yaklaşık 150 genç çalışıyor
- Ankara Büyükşehir 97 balıkçıya toplam 485 bin TL mazot desteği verdi





